ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻫﺴتيم داد ﻣﯽ ﺯنيم؟
در حالی که ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺎست!

زيرا ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ يکديگر ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻗﻠﺐ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺍﺯ هم ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽ گيرﺩ؛ برای جبران ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭﻧﺪ ﺩﺍﺩ ﺑﺰﻧﻨﺪ!

ﻫﺮ ﭼﻪ ﻋﺼﺒﺎنيت بيشتر باشد، ﻓﺎﺻﻠﻪ بيشتر مى شود، ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺪﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪ!

اما ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻋﺎﺷﻖ هم ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻰ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽکنند!
ﭼﺮﺍ که قلب هاﯾﺸﺎﻥ خيلی ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﺳﺖ!
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ عشقشاﻥ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ بيشتر شود، ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﻫﻢ ﻧﺠﻮﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ!

ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺣﺘﻰ ﻧﺠﻮﺍ ﻫﻢ نمی کنند، ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ هم ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ!

از اين رو ﺧﺪﺍوند با ما ﺣﺮﻑ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ، ﺍﻣﺎ هميشه ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩمان احساس می کنيم!

بين ما و خداوند هيچ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﯼ نيست!
لذا مى توانيم ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺷﻠﻮﻏﯽ، ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺑﺎﺯ كنيم، ﺑﺎ ﺍﻭ ﺣﺮﻑ ﺑﺰنيم!